The Quiet Musings

fat·soen·lijk·heid

- February 6th, 2015 -

Dat het politiek met alles is verwikkeld op Aruba wisten we al. Je bent groen of geel, zelf als je neutraal bent word je door anderen “gelabeld”. Er is geen ontkomen aan op Aruba behalve emigreren. Deze week heb ik van dichtbij “gezien” hoe vuil politiek echt is, of beter gezegd, hoe vuil mensen kunnen zijn. Het is tijdens ziekte en politieke aanval dat je leert wie je echte vrienden zijn en wie je hoe dan ook kapot willen maken om een beter gevoel te hebben over zichzelf.

Dit keer is onderwijs het recentste onderwerp van strijd. Veel mensen kunnen het niet slikken dat het schoolgeld van SKOA word verhoogt. Schande, schande dat goed onderwijs geld kost. Want in Venezuela is het gratis, hoor je? Gratis! We laten even terzijde dat een diploma in Venezuela nergens iets waard is. En dat je een dag of twee in de rij moet staan om een schrift en potlood te kopen.

In plaatst van 30 gulden per maand opzij te zetten voor goed onderwijs voor je kind, gaan we als een goede Arubaan het gezicht van SKOA persoonlijk beledigen en voor alles uitmaken. Nou laat me meteen eerlijk zijn en zeggen dat het gezicht van SKOA mijn bloedeigen moeder is. Dus dat je weet dat ik niet 100% neutraal ben, maar wel heb ik nu voor het eerst inzicht vanaf de kant waarvan je voor alles word uitgemaakt.

Op Aruba hebben we een beeld dat omdat je een “hoge” functie bekleed, je wel rijk moet zijn. Dat je via “friends & family” je positie hebt gekregen en dan dat je je via duistere wegen blijft verrijken. En eerlijk gezegd kan je niemand de schuld geven dat ze zo denken, corruptie zit overal op het eiland. Dus het is voor velen moeilijk om te bevatten dat niet iedereen corrupt is en dat sommige zich echt inzetten voor het welzijn van het eiland.

Afgelopen dagen zat Facebook vol met dreigementen aan het adres van mijn moeder, ze zouden wel wat klappen uitdelen om duidelijk te maken dat ze geen schoolgeld gaan betalen. De meer gedurfden gingen tijdens het manifestatie wel even in haar gezicht vertellen dat ze een dief is en nog ergere verwensingen dat ik zeker ben dat ze mij niet over heeft verteld. Een dief.

Nou laat mij jullie vertellen wie jullie dief(en weet ik nog allemaal wat) noemen. Die persoon heeft zich meer dan 30 jaren ingezet voor het onderwijs. Ze begon haar carrière als kleuterleidster, werd schooljuffrouw, waarvan de meeste jaren op San Nicolaas. Solliciteerde naar de functie van staffunctionaris bij SKOA en werd volgens sollicitatie procedure gekozen. Heeft jaren als staffunctionaris gewerkt en uiteindelijk gesolliciteerd voor de functie van directrice. Oh ja, ze heeft als alleenstaande moeder op haar schooljuffrouw salaris ook nog 3 kinderen opgevoed waarvan 2 naar Colegio gingen. Voor zover ik weet is ze nooit bij Colegio gaan staan schelden en schreeuwen dat ze duizenden guldens per kind moest betalen zodat haar kinderen naar Colegio konden gaan.

Sinds haar baan bij SKOA heb ik ook niet gemerkt dat ze een duurdere auto heeft aangeschaft en elke jaar naar Miami gaat om te shoppen. Wel heb ik gemerkt dat ze 24/7 op haar persoonlijk huisnummer en mobiel wordt gebeld door docenten, ouders, pers en iedereen die wat van SKOA nodig heeft. Die vergeten even voor het gemak dat zondagochtend thuis geen werkuur is. En niet te noemen alle persoonlijke beledigingen die ze regelmatig te verduren krijgt.

Wat ik hiermee allemaal bedoel? Het is je goede recht niet eens te zijn met een hogere bedrag schoolgeld. Ga dan als een fatsoenlijk persoon op een fatsoenlijk manier je bezwaar indienen en zo nodig ga je naar de rechter. Op Aruba is er een serieus geval van onfatsoenlijkheid, mensen aanvallen en kapot maken. Er is geen respect meer. Wanneer een moeder blij is dat haar kinderen en kleinkind duizenden kilometers ver weg wonen van Aruba dan weet je dat het echt goed fout is.